Fouten in rechtszaak in blog bestreden

Fouten in rechtszaak in blog bestreden

A blog post in Dutch. It’s about my recent annoying encounter with the Dutch judicial system. It is a bit long – sorry.

franz-kafka

Op vrijdag 1 maart 2013 merkte ik, volledig uit het niets, dat er een gezwel in mijn nek zat ter grootte van een flinke knikker. Ik ging meteen naar de huisarts die me direct naar het ziekenhuis doorstuurde waar ik dezelfde dag nog terecht kon. Het was een cyste op mijn schildklier, zo bleek uit de echo, maar het beter ter zake kundige personeel was al naar huis en of ik na het weekend terug kon komen. In het weekend gebeurt er niet veel, tot op dinsdag 5 maart ’s avonds opeens het gezwel groeit tot het formaat van een groot ei en doorgroeit. Ik krijg het letterlijk benauwd van dat ei dat op mijn luchtpijp zit te drukken en bel de huisartsenpost op. Die lijkt het verstandig dat ik snel naar het ziekenhuis ga. Omdat wachten op een ambulance langer duurt dan zelf rijden, stappen mijn vrouw en ik in de auto (zij rijdt). Het zit me niet lekker en enigszins in paniek spoor ik mijn vrouw aan wat door te rijden. Eenmaal in het ziekenhuis word ik voor een nacht opgenomen en in de ochtend wordt de met vocht gevulde cyste tot mijn opluchting leeg geprikt. Een aantal maanden, twee puncties en een MRI later blijkt deze overigens goedaardig (hoera) maar daar gaat het nu niet om.

 

Een tijd later ontvang ik een bekeuring voor te hard rijden op die avond: 17 km/h te hard. Kosten: 128 Euro. Ik kan schriftelijk beroep aantekenen en doe dat, waarbij ik in enig detail de hierboven genoemde verzachtende omstandigheden opvoer. Veel later ontvang ik een bericht: het COVD is het niet met mij eens. Er staat niet bij waarom niet. Op geen enkele manier wordt op de zaak ingegaan, wat mij het sterke vermoeden geeft dat ze standaard eerst alles afwijzen om te zien wie er een serieus bezwaar heeft. Ik laat de zaak voor de rechter komen, opnieuw met alle redenen erbij en de hele papierwinkel van de opname in het ziekenhuis en wat al niet. Op 26 juni 2014 is het zo ver: mijn zaak komt voor. Omdat ik nog nooit eerder als partij in een rechtszaal ben geweest, vind ik het nog spannend ook en uiteindelijk ben ik aan de beurt. De officier van justitie of althans diens hulpje stelt voor om mijn boete tot de helft te verminderen. De rechter, mr. drs. M.P. Glerum, vraagt wat ik daar van vind. Ik vind dat geen goed plan: als je hier niet (ietsje) voor te hard mag rijden, waarvoor dan wel? Er schoot me toentertijd nog door het hoofd dat het me toch niet zou gebeuren dat mijn laatste woorden zouden zijn “maar ik reed niet te hard!”. Dat kan rechter Glerum zich wel voorstellen; hij is het met mij eens en hij oordeelt in mijn voordeel: weg boete. Binnen 10 minuten staan we weer buiten. Hoera, dan toch gerechtigheid!

 

Nou, nee. Toch niet. Want begin augustus 2014 krijg ik een verslag van de griffier van de rechtbank, M. van der Laan LLB (een vrouw gok ik, zo aan de handtekening te zien), mede ondertekend door rechter dhr. mr. drs. M. P. Glerum, met daarin het vonnis: uw boete is gehalveerd (!). Huh? Wacht even, maar zo ging het helemaal niet! Dat was het voorstel van de officier van justitie, niet het vonnis. Nog maar een keer een brief nu naar de rechtbank waarin ik aangeef dat het verslag niet klopt en dat mr. Glerum de boete had ingetrokken. Nu is er opeens wel snel een reactie, met daarin door vd Laan nog maar eens beweerd dat het vonnis zoals het is opgeschreven volkomen correct is – weer zo’n statement zonder enige onderbouwing trouwens. Als ik het er niet mee eens ben dan moet ik maar in beroep. Dat is overigens in strijd met het eerder gestuurde verslag, waarin stond dat je niet in beroep kunt als het bedrag lager dan 70 Euro is, maar vooruit. Een telefoontje naar de rechtbank waarin ik vraag wat ik nog kan doen, leidt tot twee inzichten (1) ik word volkomen voor gek versleten door de mevrouw aan de andere kant van de lijn want ik zal het wel verkeerd hebben gehoord en het verslag klopt altijd en (2) ik moet het verder zelf maar uitzoeken en succes ermee.

 

Iedereen maakt fouten, ik ook veel, en als iemand weet dat het geheugen feilbaar is dan ben ik het. Maar in dit geval het mijne toch niet. Gelukkig was mijn vrouw erbij anders was ik nog aan mezelf gaan twijfelen. En in alle redelijkheid: ligt het nu meer voor de hand dat griffier vd Laan en rechter Glerum een aantekenfoutje hebben begaan in dit verder totaal nietszeggende rechtszaakje waarvan zij er alleen al die dag meer dan 20 hebben gedaan en per abuis het voorstel van de officier hebben overgenomen, of dat ik samen met mijn vrouw verkeerd heb begrepen wat de uitspraak bij mijn eerste rechtszaak ooit was?

 

Het gaat maar om een paar tientjes en ik had er goed aan gedaan veel eerder al gewoon te betalen om van het hele gezever af te zijn, en misschien zelfs om het hele toch al overbelaste systeem niet verder te belasten met mijn zielige gemiep, want ik rijd vast wel eens te hard zonder te worden bekeurd. Bij deze dan, vd Laantjes en Glerums! Tegen zoveel onachtzaamheid kan ik als eenzame burger niet op. Ik gooi de handdoek in de ring en ga niet nog eens een zelfde brief naar de rechtbank sturen en een ochtend in een rechtbank vergooien.

 

Ik doe het maar af met de volgende conclusie: voor de rechtbank Midden-Nederland noteer ik fouten in de procesgang, gemaakt door de gerechtelijke tandem Mw. vd Laan LLB en mr. drs. M.P. Glerum. Mw van der Laan deed, geheel te goeder trouw waarschijnlijk, 2 keer iets fout. Ze schreef eerst een verkeerd verslag en beweert later zonder te kijken dat ze het toch echt goed heeft gedaan (is dat niet wat vreemd trouwens, dat de foutenmaker zelf controleert of het goed is gegaan?). Mr. Glerum maakte maar 1 fout. Die heeft zijn handtekening waarschijnlijk zonder serieus te kijken op een foutief verslag gezet..

 

Ik ben er klaar mee. Wie het met deze uitspraken niet eens is, kan binnen twee weken na dagtekening van deze blog-post bij mij in beroep.